Стрыгінскія прыпеўкі

Я любыла Колю,Понаравывсь Вася.Я за карымы очамы,Дура, подалася.Мэнэ маты была, была,Коб я Коли нэ любыла.А я буду плакаты,З Колею балакаты. Мэнэ мылы нэ цэлуе,Говорыт: потом, потом,Я иду, а вун на грубцыРэпетыруе з котом. Мой мілёнок ны до чого,Толькі віныкі вязаць.Провожаў мэнэ додомуНэ суміў поцэловаць. На горы стоіт лопух,Коб ты, міленькі, опух,Коб ты рукі поламаў,Як другую […]

Стрыгінскія народныя песні

Для мясцовых песен характэрна мелодыя, якая паўтараецца ў кожным куплеце. У асобных песнях сустракаюцца запевы і прыпевы, пры дапамозе якіх ярчэй адцяняецца агульны змест песні, яе галоўная думка. У 1975 годзе ў вёсцы Галавіцкія пачала працаваць фальклорная група, якую арганізавала маладая тады настаўніца Галавіцкай васьмігадовай школы Любоў Мікалаеўна Ківатыцкая. У склад фальклорнай группы ўваходзілі  Пунько […]

Адкуль Стрыгінь (казка-легенда)

Жылі–былі дзед і баба. Баба камандавала дзедам, як хацела. А дзед усё ніяк не мог ёй дагадзіць.  Вось аднойчы паслала баба дзеда стрыгчы кусты. Паслухаўся дзед, пайшоў, выканаў усю работу. Прыходзіць да бабы і кажа: “Вось ідзі паглядзі – усё ўжо паголена”. Пайшла баба, паглядзела і не была б то баба, каб і змоўкла, і […]

Стрыгінь

“Стрыгінь – назва ўтворана ад прозвішча  Стрыгін”.                           Жучкевич  В.А.  Краткий топонимический словарь Белоруссии. [1] Старыя людзі расказвалі, што ў  даўнія часы дарогі на Бярозу, якая ёсць зараз,  не было. Дарога ішла  за мясцовымі могілкамі. Яе называлі “гаць”, так як праходзіла яна праз рэчку, а потым па балоце. Па нядзелях сяляне вывозілі на базар лішкі малака, […]