Крыжы ля дарогі: вёскі Чарнякаўскага царкоўнага прыхода

Нашы праваслаўныя продкі, маючы моцную веру, ведалі пра значэнне  і важнасць паклонных крыжоў для выратавання ў вечнасці душ сваіх і блізкіх, таму ставілі іх на памятных месцах, непадалёк ад гарадоў і вёсак. Такія крыжы зваліся прыдарожныя,  усталёўваліся каля дарог,  каб, адпраўляючыся  ў падарожжа ці заходзячы ў вёску, чалавек мог папрасіць дапамогі ці падзякаваць Богу і нябесным […]

Вясельныя песні в. Хрыса

Вяселле – адна з найбольш яскравых і адметных з’яў беларускай нацыянальнай культуры. Ніводны іншы рытуал не меў такога размаху і працягласці па часе правядзення. Увесь абрад вяселля суправаджаўся вялікай колькасцю вясельных песень, якія характарызаваліся незвычайнай разнастайнасцю. КаравайныяКоровай гычэ-гычэ,Коровайнычок клычэ.Коровайнычкы мойі,Прыхілытэсь до мэнэІ до мойго дытяті.І до мойго дытятіКоровая згібаты. Хорошый наш коровай, хорошый,Бо хорошыі коровайныці […]

Казка «Дід і баба»

Казка запісана ад Новік Ганны Іванаўны, 1902 года нараджэння, в. Пескі. Жылы  собі  дід  з  бабою. Надышло  свято  Вэлыкдэнь. Закололы  воны  свыню. Посолылы  сало  і  мнясо,  зложылы  ў  кубэлец. А  дід  буў  скуповатый. Пошкодоваў  вун  сала  і  мняса  для  бабы. Посварыўся  з  ею  і  выгнаў  з  хаты. Завязаў  кішкамі  двэры  і  остаўся  сам  у  хаті. […]

«Крыжы – абярэгі, мой край захавайце…»

Спіс выкарыстанай літаратуры:БАРАДУЛІН, Р. Маленне за Беларусь: [верш] / Рыгор Барадулін // Збор твораў: Т.2. – Мінск: Мастацкая літаратура, 1998. – С. 149-150.БАШЛАКОЎ, М. Пяро зязюлі падніму: паэма і вершы / М.Башлакоў. — Мінск: Мастацкая літаратура, 2001. – С. 55-56, 136-137.ГІЛЕВІЧ, Н. Замова ад страху: новая кніга паэзіі / Ніл Гілевіч. — Мінск: Медысонт, 2009. […]

Стрыгінскія прыпеўкі

Я любыла Колю,Понаравывсь Вася.Я за карымы очамы,Дура, подалася.Мэнэ маты была, была,Коб я Коли нэ любыла.А я буду плакаты,З Колею балакаты. Мэнэ мылы нэ цэлуе,Говорыт: потом, потом,Я иду, а вун на грубцыРэпетыруе з котом. Мой мілёнок ны до чого,Толькі віныкі вязаць.Провожаў мэнэ додомуНэ суміў поцэловаць. На горы стоіт лопух,Коб ты, міленькі, опух,Коб ты рукі поламаў,Як другую […]

Стрыгінскія народныя песні

Для мясцовых песен характэрна мелодыя, якая паўтараецца ў кожным куплеце. У асобных песнях сустракаюцца запевы і прыпевы, пры дапамозе якіх ярчэй адцяняецца агульны змест песні, яе галоўная думка. У 1975 годзе ў вёсцы Галавіцкія пачала працаваць фальклорная група, якую арганізавала маладая тады настаўніца Галавіцкай васьмігадовай школы Любоў Мікалаеўна Ківатыцкая. У склад фальклорнай группы ўваходзілі  Пунько […]

Чаму возера Спораўскім завецца (казка)

Жыў-быў на свеце Гумар. Рашыў ён свету пабачыць. Ішоў–ішоў, прытаміўся. Шмат краін абыйшоў, гарады і вёсачкі не мінаў, шмат цікавых людзей сустрэў, а цяпер і адпачыць крыху можна. Сеў на купіну, пачаў разувацца, каб ногі падыхалі. Узяўся за чаравік, а ён увесь чысценька ў дзірках. Падэшва адарвалася, бы нехта рот разявіў, цвічкі з іх тырчаць, […]

Адкуль Стрыгінь (казка-легенда)

Жылі–былі дзед і баба. Баба камандавала дзедам, як хацела. А дзед усё ніяк не мог ёй дагадзіць.  Вось аднойчы паслала баба дзеда стрыгчы кусты. Паслухаўся дзед, пайшоў, выканаў усю работу. Прыходзіць да бабы і кажа: “Вось ідзі паглядзі – усё ўжо паголена”. Пайшла баба, паглядзела і не была б то баба, каб і змоўкла, і […]